Një emër nga Kosova që në Amerikë është bërë simbol i mikpritjes, humanizmit dhe dashurisë për shqiptarin.
Ka njerëz që koha dhe largësia nuk i ndryshojnë. Përkundrazi, i bëjnë edhe më të fortë në bindjet e tyre, më të lidhur me rrënjët dhe më të gatshëm për t’u gjendur pranë njerëzve të tyre.
Tony Musolli është njëri prej tyre.
Nga Kosova në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ai ka ndërtuar jetën e tij larg vendlindjes, por asnjëherë nuk e ka lënë pas vendin që e rriti, gjuhën që e mësoi, kujtesën që e formësoi dhe njerëzit me të cilët ndan të njëjtën origjinë.
Sepse për Tony Musollin, atdheu nuk është një adresë në hartë. Është një ndjenjë që mbahet në zemër.
Në mesin e mërgatës shqiptare në Amerikë, ku mijëra burra e gra kanë shkruar histori suksesi me punë, sakrificë dhe përkushtim, ka edhe njerëz që kanë zgjedhur të bëhen më shumë se të suksesshëm: kanë zgjedhur të jenë të dobishëm për të tjerët.
Tony Musolli është një prej këtyre njerëzve.
Dera e tij është bërë një derë e hapur për mërgimtarin. Për shqiptarin që vjen nga larg, për mikun që kërkon një fjalë, për bashkatdhetarin që ka nevojë për mbështetje. Aty ku shumëkush sheh një të huaj, ai sheh një njeri. Aty ku dikush sheh vetëm një hall, ai sheh një mundësi për të ndihmuar.
Dhe kjo është vlera e vërtetë e humanizmit.
Të japësh kur mundesh është mirësi. Të japësh kur tjetri ka nevojë është njerëzi. Por të jesh vazhdimisht pranë njerëzve është karakter.
Tony Musolli e ka kthyer këtë karakter në mënyrë jetese.
Në një kohë kur fjalët për atdhedashurinë shpesh janë më të shumta se veprat, shembujt e tillë marrin një rëndësi të veçantë. Sepse atdhetarizmi nuk matet me flamujt që mbajmë në duar, por me atë që bëjmë kur askush nuk na sheh.
Nuk matet me sa herë e përmendim Kosovën, por me sa herë e ndihmojmë një bashkatdhetar.
Nuk matet me fjalimet që mbajmë për kombin, por me zemrën që i hapim shqiptarit në nevojë.
Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e një njeriu si Tony Musolli.
Ai është pjesë e asaj mërgate që nuk e ka harruar Kosovën. E asaj mërgate që e ka kuptuar se suksesi në Amerikë nuk duhet të jetë fundi i një rrugëtimi, por një mundësi për të bërë diçka më të madhe për njerëzit dhe për komunitetin.
Sepse mërgata shqiptare nuk është vetëm ekonomi, biznese dhe suksese individuale. Mërgata është edhe kujtesë, solidaritet, identitet dhe atdhe.
Dhe njerëzit që e mbajnë gjallë këtë frymë janë pasuri e kombit.
Tony Musolli është një prej tyre.
Ai dëshmon se mund të jetosh përtej oqeanit dhe prapë ta dëgjosh zërin e vendlindjes. Mund të ndërtosh një jetë në Amerikë dhe të mbetesh shpirtërisht i lidhur me Kosovën. Mund të jesh qytetar i një bote të madhe, pa harruar kurrë rrënjët e tua.
Kjo është forca e identitetit shqiptar.
Një identitet që udhëton me ne kudo që shkojmë.
Nga Istogu në Detroit. Nga Kosova në Amerikë. Nga një brez te tjetri.
Dhe në këtë udhëtim të gjatë të mërgatës sonë, njerëzit si Tony Musolli janë ura që lidhin vendlindjen me botën shqiptare jashtë saj.
Prandaj, kur flasim për njerëzit që e nderojnë vendin e tyre larg tij, duhet të flasim edhe për të.
Kur flasim për humanizmin shqiptar në Amerikë, duhet të kujtojmë edhe kontributin e tij.
Kur flasim për një derë që nuk mbyllet për shqiptarin, emri i Tony Musollit është aty.
Sepse disa njerëz ndërtojnë shtëpi për veten. Të tjerë ndërtojnë ura për të gjithë.
Tony Musolli ka zgjedhur të ndërtojë ura.
Ura mes njerëzve.
Ura mes mërgimtarëve.
Ura mes Amerikës dhe Kosovës.
Ura mes suksesit personal dhe përgjegjësisë njerëzore.
Dhe ndoshta ky është kuptimi më i bukur i atdhedashurisë: të mos e harrosh kurrë se nga ke ardhur dhe, sa herë që mundesh, t’i japësh dorën dikujt që vjen pas teje.
Kosova ka nevojë për njerëz që e duan me zemër.
Mërgata ka nevojë për njerëz që e bashkojnë.
Komuniteti ka nevojë për njerëz që hapin dyert.
Dhe njerëzit kanë nevojë për njerëz.
Tony Musolli është një prej tyre.
Një shqiptarë i Kosovës në Amerikë.
Një mërgimtar me zemër atdheu.
Një humanist i shquar.
Një mik i bashkatdhetarëve.
Një derë e hapur për çdo shqiptar.
Dhe kjo, në fund të fundit, është pasuria më e madhe që mund t’i lërë një njeri komunitetit të vet:
jo vetëm atë që ka fituar për vete, por atë që ka bërë për të tjerët.
