Në një shkrim përkujtimor, Fazli Veliu sjell kujtime mbi veprimtarinë kombëtare të dëshmorit të heshtur, Xhavit Haziri-Dardani, duke vënë në pah rrugëtimin e tij të hershëm në çështjen kombëtare, angazhimin në Lëvizjen Popullore të Kosovës (LPK) dhe kontributin e tij në organizimin e veprimtarisë brenda dhe jashtë vendit.
Sipas Veliut, Xhavit Haziri u edukua që në rini në një rreth familjar, shoqëror dhe atdhetar, ndërsa më vonë, gjatë shkollimit dhe studimeve, zgjodhi dhe mbrojti atë që autori e cilëson si “Çështjen e Shenjtë Kombëtare”.
Haziri mori pjesë në protesta, u burgos dhe u riburgos, por, siç shkruan Veliu, “s’kishte të ndalur”. Më pas doli në mërgim, ku mori përsipër detyra të ndryshme të veprimtarisë organizative dhe, sipas autorit, i kreu ato me sukses.
Një pjesë e rëndësishme e kujtimeve lidhet me përgatitjet për zhvillimin e Mbledhjes së Përgjithshme të LPK-së në Prishtinë. Veliu përmend edhe rolin e Hazirit në sigurimin e kushteve dhe vendit për zhvillimin e takimeve.
Më 26 dhe 27 korrik 1993, sipas shkrimit, u mbajt një mbledhje e përbashkët, ku në rend dite ishin gjendja e popullit shqiptar, gjendja e LPK-së brenda dhe jashtë vendit, si dhe miratimi dhe plotësimi i vendimeve të Mbledhjes Konsultative të mbajtur në anën e Kërçovës në pranverën e vitit 1993.
Në këtë kuadër, Veliu kujton edhe bashkëpunimin ndërmjet strukturave të LPK-së brenda dhe jashtë vendit. Në mbledhje u prezantuan punime dhe materiale të veprimtarisë së LPK-së në mërgim, ndërsa redaksia e “Zërit të Kosovës” përfaqësohej nga kryeredaktori Beqir Beqa.
Sipas Fazli Veliut, kjo mbledhje shënoi fillimin e një bashkëpunimi më të ngushtë brenda dhe jashtë vendit. Në këtë periudhë, Xhavit Haziri mori rolin e kryetarit të LPK-së, ndërsa dega jashtë vendit vazhdoi veprimtarinë me të njëjtën përbërje.
Materialet e punës, fjalimet, programi dhe statuti, sipas kujtimeve të Veliut, u shtypën në Zvicër, pranë redaksisë së “Zërit të Kosovës”.
Në pjesën përmbyllëse të shkrimit, Veliu kujton periudhën e vështirë të veprimtarisë, kur disa anëtarë u burgosën dhe disa u arratisën. Në këtë kontekst ai shkruan edhe për rrëmbimin e Xhavit Hazirit.
“Xhavit Hazirin e rrëmbyen”, shkruan Veliu, duke e lidhur kujtimin e tij me vazhdimësinë e veprimtarisë dhe me familjen, të cilën e përshkruan si shembull të qëndresës.
Shkrimi përfundon me një mesazh për vazhdimin e veprimtarisë dhe me kujtimin e brezave që, sipas autorit, e bartin më tej këtë trashëgimi.
Fazli Veliu
