Shkruan: Shaqir Fetahu
Reisul Ulema i Bfi-së së RMV-së.
Mbaj mend nga vitet e studimeve të mia në Sarajevë njeriun me modestinë më të madhe dhe me dijen e thellë Hafiz Ismet Spahiç. Para dia ditësh i dorëzoi Zotit të madhrishëm emanetin e shpirtit dhe kaloi në botën e amshueshme. Jetoi si simbol i pastërtisë shpirtërore dhe morale, vepronte në jetë me urtësi dhe maturi, mbillte afêrsi dhe dashuri në mes njerëzve, ishte i dashur tek të rinjtë, nxënësit, studentēt dhe tek të gjithë. Kryente me kënaqësi dhe përzemërsi çdo detyrë që ia jepte koha. Ishte i palodhshēm në shërbim tê Islamit. I devotshëm në çdo moment dhe në çdo situatë. Përjetoi luftën, ishte dëshmitarë i masakrave dhe gjenicideve në Bosnje. Donte jetën dhe familjen, por mbi të gjitha vatanin. Kur ia vranë bashkshorten me tre fëmijë, u pyet si ndjenë veren në kero momente me dbimbje të madhe por dinjitoz u përgjigjë si një rob i vërtetë i Zotit :”Jam krenar që familja ime ra dëshmorë dhe u bë themeli i vatanit tim. I falënderoj Zotit të madhishëm.”.
Kështu jetojnë dhe vdesin besimtarë që janë burra që kanë realizuar ate që ia kanë premtuar Zotit.
Zoti i madhrishëm e mëshiroftë me Xhenetin e amshueshëm në botën tjetër.