Iraku po planifikon një rrugë të re tokësore përmes Sirisë për të diversifikuar eksportet e naftës, pasi rritja e rreziqeve të sigurisë në Ngushticën e Hormuzit paralizoi tregun global të naftës dhe energjisë mes krizës në Lindjen e Mesme.
Iraku eksporton pjesën më të madhe të naftës së tij bruto përmes terminaleve jugore në Basra, por tensionet e fundit detare në Gjirin Persik e kanë shtyrë Bagdadin të kërkojë alternativa.
Asim Jihad, ekspert irakian i naftës, i tha Anadolu se strategjia kryesore e Ministrisë së Naftës për zbutjen e situatës është rritja e dërgesave përmes Portit Ceyhan të Türkiyes, nga vëllimi aktual prej 150.000-200.000 fuçi në ditë në 300.000 fuçi.
Ndërprerja e dërgesave nëpër Ngushticën e Hormuzit po i kushton Irakut rreth 3,5 milionë fuçi naftë në ditë.
Ai tha se ministria po përgatitet të eksportojë 50.000 fuçi naftë bruto nga Basra në ditë drejt tregjeve globale me kamionë-cisternë përmes Portit Baniyas të Sirisë, pasi Iraku duhet të largojë naftën e rëndë bruto që po shkakton bllokime në rafineri dhe po pengon operacionet.
Megjithëse të ardhurat nga këto dërgesa alternative me kamionë pritet të jenë të kufizuara, Jihad tha se Bagdadi po e shqyrton këtë mundësi për të lehtësuar presionin ekonomik dhe për të adresuar mungesat në buxhet.
Ai tha se ndërtimi i tubacioneve të reja do të ishte zgjidhja përfundimtare dhe e vetmja e qëndrueshme afatgjatë, pasi tubacioni ekzistues Irak-Siri aktualisht nuk është i përshtatshëm për eksporte.
Ali Naji, president i Observatorit Eco-Iraq, tha se rifillimi i dërgesave përmes Sirisë është i rëndësishëm, pasi do t’i siguronte Irakut një alternativë shumë të nevojshme dhe do t’i mundësonte vendit të ndërtojë një strukturë më fleksibile eksporti, duke ulur varësinë e madhe nga Gjiri.
Naji tha se krijimi i një korridori shtesë eksporti përmes territorit sirian mund të vendosë themelet për bashkëpunim dypalësh në fushën e naftës dhe logjistikës, të mbështesë lidhje më të gjera ekonomike dhe të krijojë një mjedis të përshtatshëm për riaktivizimin e projekteve të tubacioneve ose zhvillimin e infrastrukturës së re energjetike.
Ai shtoi se kostoja e lartë logjistike e transportit të naftës me kamionë-cisternë, krahasuar me tubacionet tradicionale, përbën një sfidë për projektin, së bashku me vëllimin e kufizuar që mund të transportohet me kamionë dhe rreziqet e vazhdueshme të sigurisë përgjatë rrugëve tokësore.
