Ka momente në historinë e një kombi që përcaktojnë shpirtin por edhe fatin e tij- kur guximi mposht frikën dhe bashkimi triumfon mbi ndarjen. Për popullin shqiptar lufta e lavdishme e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare ishte një moment i tillë. Nuk ishte vetëm një luftë e zhvilluar me armë, por me besim në të drejtën për të jetuar të lirë, me dinjitet dhe drejtësi.
Gjeneratë pas gjenerate kemi mbajtur barrën e pushtimit dhe shtypjes. Megjithatë gjithmonë jemi ngritur, jo për lavdi e pushtet por për një ëndërr ku çdo fëmijë mund të flasë gjuhën e tij, të jetojë sipas vlerave të tij dhe të ecë krenar në atdheun e tij. E guximin e morrëm nga historia, nga letërsia, nga vargjet e poetëve dhe sakrificat e tyre, nga gojëdhënat, nga Rilindja Kombëtare, nga mësuesit e mësonjëtoreve të para në gjuhën shqipe, nga Leka i Madh e nga Skenderbeu, nga Ismail Qemali e nga Adem Jashari.
Sot kujtojmë 2 Majin, kujtojmë Sllupçanin për të dëshmuar se fryma e luftës u udhëhoq nga bashkimi, sakrifica dhe shpresa. Dhe përkrah kujtesës, sot duhet të marrim përgjegjësinë për institucionet tona, arsimin, kulturën tonë dhe për njëri-tjetrin.
Ne mbajmë trashëgiminë e një kombi që refuzoi të gjunjëzohej e kjo trashëgimi kërkon më shumë se krenari, ajo kërkon veprim.
Për të ndërtuar një të ardhme të denjë për sakrificën e dëshmorëve të kombit le t’u mësojmë fëmijëve tanë jo vetëm emrat e heronjve tanë, por idealet për të cilat ata jetuan. Le të ndërtojmë një vend ku historia përkujtohet por edhe nderohet përmes përparimit, drejtësisë dhe unifikimit.
Lavdi!
