Drejtori i Shkollës Shqipe në Michigan, aktivist i dalluar i çështjes kombëtare Agron Dedivanaj, ka përcjellë një mesazh të fuqishëm për rëndësinë e kujtimit të sakrificës për lirinë e Kosovës, respektit për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës dhe nevojës për më shumë unitet e bashkëpunim në shoqërinë kosovare.
Sipas Dedivanajt, liria e Kosovës nuk erdhi vetvetiu, por u arrit përmes gjakut, sakrificës dhe flijimit të shumë familjeve shqiptare.
“Liria e Kosovës nuk erdhi vetvetiu. Ajo u pagua me gjak, me sakrificë, me familje të shkatërruara dhe me njerëz që lanë gjithçka pas për t’iu përgjigjur thirrjes së atdheut.”
Ai shprehet se ushtarët e UÇK-së meritojnë respekt për kontributin dhe sakrificën e tyre në luftën për liri, duke theksuar se shumë prej tyre nuk u kthyen më në shtëpitë e tyre, ndërsa familje të tëra humbën njerëzit më të dashur.
Në mesazhin e tij, Dedivanaj përmend edhe familjen Haradinaj dhe Ramush Haradinajn, duke vënë në pah sakrificën e kësaj familjeje gjatë luftës.
“Kur një familje jep bijtë e saj për atdheun dhe kur vetë njeriu lufton për lirinë e vendit të tij, ajo sakrificë nuk duhet harruar”, thekson ai.
Megjithatë, Dedivanaj nënvizon se respekti për sakrificën e luftës nuk duhet të nënkuptojë heqjen dorë nga debati demokratik apo nga e drejta për të kritikuar veprimtarinë politike të ish-luftëtarëve.
“Pas luftës është krejt normale që njerëzit të kenë bindje të ndryshme politike. Mund të pajtohemi ose të mos pajtohemi me Ramush Haradinajn apo me cilindo ish-luftëtar për veprimtarinë e tij politike pas luftës. Demokracia pikërisht këtë na mundëson: të kritikojmë, të votojmë ndryshe dhe të kërkojmë përgjegjësi nga secili që ushtron pushtet”, shprehet Dedivanaj.
Ai apelon që bindjet politike të së tashmes të mos përdoren për të mohuar apo zvogëluar sakrificat e së kaluarës.
“Bindja politike e së sotmes nuk duhet të na bëjë ta mohojmë sakrificën e së djeshmes.”
Sipas tij, respekti për çlirimtarët dhe të rënët për liri nuk duhet të jetë çështje partie.
“UÇK-ja dhe të rënët për liri nuk i përkasin një partie politike, një krahu apo një individi. Kujtimi i sakrificës së tyre i përket Kosovës”, shprehet ai.
Dedivanaj ngre gjithashtu shqetësimin për kulturën politike dhe shoqërore, duke bërë thirrje që kritika të mbështetet në fakte, argumente dhe prova, e jo në zili, urrejtje apo përpjekje për ta dëmtuar tjetrin vetëm për shkak të suksesit të tij.
Ai thekson se një shoqëri nuk përparon duke e tërhequr poshtë atë që ngrihet, por duke krijuar një kulturë ku njerëzit e ndihmojnë dhe e fuqizojnë njëri-tjetrin.
“Kur ndihmojmë njëri-tjetrin, në fund ndihmojmë edhe vetveten; kur forcojmë njëri-tjetrin, forcojmë shoqërinë; dhe kur forcojmë shoqërinë, forcojmë Kosovën”, shprehet Dedivanaj.
Në mesazhin e tij, ai apelon edhe për një ndryshim të mentalitetit shoqëror, duke theksuar se nuk është e nevojshme që secili të synojë të jetë lider. Sipas tij, çdo shoqëri e suksesshme ka nevojë për njerëz që udhëheqin, por edhe për njerëz që mbështesin, bashkëpunojnë dhe punojnë për një qëllim të përbashkët.
“Të mbështesësh një lider të mirë nuk të bën më pak të vlefshëm. Të pranosh suksesin e tjetrit nuk ta zvogëlon suksesin tënd. Dhe të ndihmosh dikë të ngrihet nuk do të thotë se ti ke rënë. Kjo është kulturë shtetformuese.”
Dedivanaj vlerëson se Kosova ka nevojë për institucione të forta, ekipe funksionale, përgjegjësi dhe kulturë bashkëpunimi. Sipas tij, dallimet politike nuk duhet të shndërrohen në konflikte personale dhe kundërshtari politik nuk duhet trajtuar si armik.
“Partitë ndryshojnë, qeveritë ndërrohen dhe liderët vijnë e shkojnë, por Kosova mbetet. Prandaj interesi i saj duhet të jetë më i madh se interesi personal, partiak apo elektoral”, thekson ai.
Në përfundim, drejtori i Shkollës Shqipe në Michigan bën thirrje për më shumë respekt, përgjegjësi dhe unitet shoqëror.
“Le ta kritikojmë njëri-tjetrin kur kemi fakte. Le të kërkojmë përgjegjësi kur ka gabime. Por të mos e shkatërrojmë njëri-tjetrin vetëm sepse mendojmë ndryshe apo sepse dikush ka arritur atë që ne nuk kemi mundur ta arrijmë. Ta ngrisim njëri-tjetrin, sepse duke ngritur njëri-tjetrin, ngrisim Kosovën.”
Ai e përmbyll mesazhin me respekt për të gjithë ata që dhanë kontributin dhe jetën për lirinë e Kosovës:
“Lavdi të rënëve për lirinë e Kosovës. Respekt për çdo luftëtar që luftoi me nder për atdheun dhe për çdo familje që dha më të shtrenjtët e saj për liri. Mbi ndarjet politike duhet të qëndrojnë sakrifica, uniteti, interesi kombëtar dhe Republika e Kosovës.”
Ja postimi i plotë:
Liria e Kosovës nuk erdhi vetvetiu. Ajo u pagua me gjak, me sakrificë, me familje të shkatërruara dhe me njerëz që lanë gjithçka pas për t’iu përgjigjur thirrjes së atdheut.
Ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës meritojnë respekt për kontributin dhe sakrificën e tyre në luftën për liri. Ata që morën armët dhe dolën përballë rrezikut e dinin se mund të mos ktheheshin më në shtëpitë e tyre. Shumë prej tyre ranë, shumë humbën vëllezër, motra e njerëzit më të dashur, ndërsa familje të tëra dhanë një çmim të jashtëzakonshëm.
Në këtë histori bën pjesë edhe Ramush Haradinaj, një nga komandantët e UÇK-së në zonën e Dukagjinit. Familja Haradinaj dha një çmim të rëndë në luftë. Kur një familje jep bijtë e saj për atdheun dhe kur vetë njeriu lufton për lirinë e vendit të tij, ajo sakrificë nuk duhet harruar.
Pas luftës është krejt normale që njerëzit të kenë bindje të ndryshme politike. Mund të pajtohemi ose të mos pajtohemi me Ramush Haradinajn apo me cilindo ish-luftëtar për veprimtarinë e tij politike pas luftës. Demokracia pikërisht këtë na mundëson: të kritikojmë, të votojmë ndryshe dhe të kërkojmë përgjegjësi nga secili që ushtron pushtet.
Por bindja politike e së sotmes nuk duhet të na bëjë ta mohojmë sakrificën e së djeshmes.
Respekti për çlirimtarët nuk duhet të jetë çështje partie. UÇK-ja dhe të rënët për liri nuk i përkasin një partie politike, një krahu apo një individi. Kujtimi i sakrificës së tyre i përket Kosovës.
Në të njëjtën mënyrë, duhet të ndërtojmë edhe një kulturë më të shëndoshë politike dhe shoqërore. Nuk duhet të përpiqemi ta zvogëlojmë, ta mposhtim apo ta asgjësojmë suksesin e dikujt tjetër pa fakte dhe pa prova, vetëm sepse vetë nuk kemi arritur të njëjtin sukses. Kritika është e domosdoshme në demokraci, por ajo duhet të mbështetet në argumente, fakte dhe përgjegjësi, jo në zili, urrejtje apo dëshirën për ta rrëzuar tjetrin vetëm pse ka arritur më shumë.
Një shoqëri nuk përparon duke e tërhequr poshtë atë që ngrihet. Përparon kur njerëzit e ndihmojnë dhe e ngritin njëri-tjetrin. Sepse kur ndihmojmë njëri-tjetrin, në fund ndihmojmë edhe vetveten; kur forcojmë njëri-tjetrin, forcojmë shoqërinë; dhe kur forcojmë shoqërinë, forcojmë Kosovën.
Për një shtet të vogël, që lirinë e ka fituar me aq shumë sakrifica, përçarja e panevojshme është një luks që nuk duhet t’ia lejojmë vetes. Çdo përçarje që e prodhojmë pa arsye, çdo urrejtje që ushqejmë mes nesh dhe çdo përpjekje për ta shkatërruar tjetrin pa fakte, krijon hapësirë që mund të shfrytëzohet nga ata që nuk ia duan të mirën Kosovës. Përkundrazi, duke qenë të bashkuar rreth interesit shtetëror, duke respektuar dallimet dhe duke ndihmuar njëri-tjetrin, ia mbyllim kundërshtarit çdo rrugë që mund të shfrytëzojë kundër nesh.
Duhet të largohemi edhe nga një mentalitet tjetër që na ka dëmtuar: ideja se të gjithë duhet të jemi liderë dhe askush nuk duhet të pranojë të ecë përkrah apo pas dikujt tjetër. Asnjë shoqëri moderne nuk funksionon kështu. Një komb nuk mund të ketë vetëm prijës dhe asnjë bashkëpunëtor. Ka kohë për të udhëhequr dhe ka kohë për të mbështetur; ka njerëz që marrin përgjegjësinë e drejtimit dhe të tjerë që, me punën dhe përkushtimin e tyre, e bëjnë të mundur suksesin e përbashkët.
Të mbështesësh një lider të mirë nuk të bën më pak të vlefshëm. Të pranosh suksesin e tjetrit nuk ta zvogëlon suksesin tënd. Dhe të ndihmosh dikë të ngrihet nuk do të thotë se ti ke rënë. Kjo është kulturë shtetformuese.
Bota e zhvilluar ka përparuar pikërisht duke ndërtuar institucione, ekipe, hierarki përgjegjësie dhe kulturë bashkëpunimi. Edhe ne duhet të mësojmë se jo çdo dallim duhet të shndërrohet në konflikt dhe jo çdo kundërshtar politik duhet të trajtohet si armik. Mund të konkurrojmë politikisht dhe njëkohësisht të bashkëpunojmë për interesin kombëtar.
Ne mund të ndahemi në politikë, por duhet të dimë të bashkohemi para sakrificës për atdheun dhe përballë interesit të Kosovës. Partitë ndryshojnë, qeveritë ndërrohen dhe liderët vijnë e shkojnë, por Kosova mbetet. Prandaj interesi i saj duhet të jetë më i madh se interesi personal, partiak apo elektoral.
Një popull që respekton lirinë e vet duhet të dijë të respektojë ata që rrezikuan dhe dhanë jetën që ajo liri të bëhej e mundur. Njëkohësisht, një popull që dëshiron të ndërtojë të ardhmen duhet të mësojë të respektojë suksesin, të kërkojë fakte para akuzave dhe ta shohë suksesin e bashkëkombësit jo si kërcënim, por si mundësi për fuqizimin e përbashkët.
Le ta kritikojmë njëri-tjetrin kur kemi fakte. Le të kërkojmë përgjegjësi kur ka gabime. Por të mos e shkatërrojmë njëri-tjetrin vetëm sepse mendojmë ndryshe apo sepse dikush ka arritur atë që ne nuk kemi mundur ta arrijmë. Ta ngrisim njëri-tjetrin, sepse duke ngritur njëri-tjetrin, ngrisim Kosovën.
Lavdi të rënëve për lirinë e Kosovës. Respekt për çdo luftëtar që luftoi me nder për atdheun dhe për çdo familje që dha më të shtrenjtët e saj për liri. Mbi ndarjet politike duhet të qëndrojnë sakrifica, uniteti, interesi kombëtar dhe Republika e Kosovës.
